De krokussen hebben hun beste tijd gehad. De anemonen zijn aan de beurt.

Aan de voet van de rode beuk staan groepen zaailingen van Helleborus orientalis, cyclamen en anemonen.

De kleurencombinaties zijn in het zachte lentelicht zó subtiel!

Op de voorgrond Arum italicum ‘Pictum’, de laatste sneeuwklokjes bloeien op de achtergrond.

De anemonen zaaien zich vrijelijk uit in het gras rond de bomen.

Dit is een prachtig stuk van de tuin in deze tijd van het jaar.  Feest! Later in het seizoen is er minder kleur, het groen overheest, met wisselende bladvormen en varens in de hoofdrol.

Wicca maakt haar dagelijkse inspectieronde. Zo fijn om de hele dag in de tuin te kunnen zijn na een lange winter binnen zijn.

… al die bollen, bijen en wat al niet meer dat met de eerste lentedagen in bloei komt. Heerlijk!

Wicca geniet er ook van!

Afgelopen zondag was de eerste echt heel erg mooie lentedag. Het was ontzettend druk in de tuin. Als je stilletjes door de tuin liep hoefde je niet goed te luisteren om overal gegons en gezoem te horen. Bijen! Ze zaten echt in elke krokus, op elke Helleborus en op de anemonen. Die waren ook blij met het lentezonnetje.

Nu wij – en vooral dan Matthé met zijn 78 jaar! – wat ouder worden, dringt de vraag: ‘Hoe lang houden we het nog vol?’ zich steeds vaker aan ons op. En met ‘het‘ bedoelen we dan ‘de tuin’.  We hebben het antwoord daarop een tijd voor ons uitgeschoven, maar vorig jaar hebben we de knoop doorgehakt. We blijven op De Pullenhof  én de tuin moet minder onderhoudsintensief worden. Entree: Carrie Preston.

Sinds afgelopen zomer ‘gebruiken’ we haar als (very) critical friend. Ze confronteert ons op een heel positieve wijze met achterstallig onderhoud, uit de kluiten gewassen bomen, struiken en vaste planten. En neemt ons mee op een nieuw avontuur naar een tuin die beter, mooier en onderhoudsvriendelijker wordt.

Dat betekent ook: afscheid nemen van oude, grote liefdes. Struiken en planten waarvan wij nu bepalen dat zij, vaak na ruim 20 jaar trouwe dienst, een voltooid leven hebben. Waaraan wij dan nu een einde maken: eind maart gaan de grote borders helemaal op de schop, teneinde begin april opnieuw te worden ingeplant. Met een prachtig ontwerp voor een maanlichtgele border. Een heel oude wens van mij gaat daarmee in vervulling. Ergens schuilt in mij een grote romanticus.

Zomaar afscheid nemen gaat natuurlijk niet. Er moeten planten gered worden (waarvan Carrie dan waarschijnlijk later, als ze ze op hun nieuwe plek ziet staan, zegt: ‘Eruit ermee!’). En gelijk heeft ze, we moeten keuzes maken. Maar voor de sneeuwklokjes maak ik een uitzondering: die moeten gered worden!

En dus ben ik nu al een paar weken bezig om elke vrije minuut pollen uit te steken, schoon te maken (zevenblad!) en te verhuizen. Op de houtwal vormen ze een wonderschone onderbeplanting in deze tijd van het jaar. En in tegenstelling tot krokussen zijn sneeuwklokjes ‘kipproof’!

Inmiddels heb ik er denk ik al wel meer dan duizend verplant. Wat een feest wordt het daar, als die zich gaan vermeerderen. Je hebt er geen omkijken naar en wat een schoonheid, zo vroeg in het voorjaar!

Ondanks de vele regen is de bloei van de Helleborus overvloedig. Bijna al onze planten zijn nakomelingen van een 20-tal dat we zo’n 30 jaar geleden kochten in Oostkamp (België). Ik weet niet of de kwekerij nog bestaat (Vergroote of iets dergelijks).

Ik heb de planten in 1994 verhuisd van mijn volkstuin naar De Pullenhof en ze doen het op onze natte klei fantastisch. In al die jaren zijn op veel (vaak onmogelijke!) plekken in de tuin zaailingen opgekomen, die zijn uitgegroeid tot prachtige planten.

Vandaag gaf Matthé een presentatie bij Probus Houten. Zijn onderwerp: ‘Daarom een tuin – mijn visie op het belang van tuinieren voor elk mens‘ sloeg enorm aan. Erg leuk dat zoveel mensen zich herkenden in zijn verhaal!

Matthé illustreerde zijn betoog met een presentatie waarin veel van mijn foto’s waren verwerkt. Ik was mee voor de techniek (computer aansluiten en op de knoppen drukken, meer niet hoor). Erg leuke reacties. Na afloop een lunch met elkaar – wat is dit toch een gezellige club!

We worden wakker van klepperende ooievaars: op het nest bij de buren is het een en al romantiek. Vandaagmorgen een paar uur zon en steeds meer kleur in de tuin. De lente is begonnen!

Naast alle stinzenbollen in de natuurlijke delen van de tuin, bloeien bij onze voordeur heel bescheiden deze irisjes. Nog geen 15 cm hoog, bloeit Iris reticulata J.S. Dijt met Purperrode kelkjes met een zachtgele blos en een spannend groen spikkeltje. Wie was J.S. Dijt – ik kan niets over de beste man/vrouw vinden. Als je het weet, je-mail is welkom!

Na de hevige storm (en regen!) van afgelopen nacht was het vandaag opeens volop lente. Alle vroegbloeiers zijn in vorm.

Met een paar hulptroepen erbij wordt elke tuinklus gezellig! Onze kippen lusten gelukkig geen sneeuwklokjes! Het worden er elk jaar meer (de sneeuwklokjes, niet de kippen) en ze zijn nu op hun mooist.